سوخت پایدار هوانوردی: راهی به سوی آینده

سوخت پایدار هوانوردی به موضوع بسیار داغی در صنعت پالایش و همچنین صنعت هوافضا تبدیل شده است. پیشرفت‌ها سبب شده است که سوخت پایدار هوانوردی جایگزین سوخت مرسوم موتور‌های هواپیما شود. در آذر ماه سال 2021 اولین استفاده از سوخت پایدار در هواپیما را خطوط هوایی ایالات متحده در جابه‌جایی مسافران از فرودگاه بین المللی اوهر شیکاگو به مقصد فرودگاه بین المللی رونالد ریگان واشینگتون انجام داد. سوخت پایدار هوانوردی می‌تواند انتشار گازهای گل‌خانه‌ای را بر اساس انتشار چرخه زندگی تا 80 درصد کاهش دهد.

شرکت هانی‌ول  سوخت‌ پایدار را برای پرواز 1 آذر ماه سال 2021 تامین کرد. فرآیند تولید سوخت‌های پایدار امکان ارائه سوخت پایدار را در حجم بالا دارد و در عین حال به صنعت هوانوردی کمک می‌کند تا ردپای کربن و انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش دهد و گزینه‌های کربن زدایی مقرون به صرفه را فعال کند.

این فناوری برای تولید سوخت‌های سبز هواپیمای جت استفاده می‌شود که با مقررات انرژی‌های تجدیدپذیر مطابقت دارد و می‌تواند از مواد اولیه پایدار ساخته شود و انتشار گازهای گلخانه‌ای را در مقایسه با سوخت جت مبتنی بر نفت، 65 تا 85 درصد کاهش دهد.

سوخت پایدار هوانوردی می‌تواند تا 50درصد با سوخت مرسوم جت مبتنی بر نفت برای تامین انرژی هواپیما ترکیب شود. این راه حل را می‌توان به عنوان سوخت جایگزین که نیازی به تغییر در فناوری هواپیما یا زیرساخت سوخت ندارد، اعمال کرد. در واقع، بیش از 10000 واحد برق کمکی خود شرکت هانی‌ول می‌توانند امروز با 50 درصد سوخت پایدار کار کنند و در آینده این شرکت می‌تواند 100 درصد سوخت خود را از سوخت پایدار تامین کند.

شرکت هانی‌ول تا سال 2035 متعهد به کاهش تولید کربن در عملیات و تأسیسات خود شده است. این شرکت از سال 2004 تاکنون مقدار تولید گازهای گلخانه ای درعملیات و تأسیسات خود را بیش از 90 درصد کاهش داده است. در واقع، حدود نیمی از سرمایه گذاری‌های تحقیق و توسعه این شرکت برای ارائه محصولات جدید و تمرکز بر موضوعاتی است که نتایج زیست محیطی، ایمنی و اجتماعی را برای مشتریان و کره زمین بهبود می‌بخشد.

این شرکت با بهبود بهره وری سوخت و افزودن قابلیت‌های سوخت پایدار هوانوردی برای ناوگان‌های موجود، به جای منتظر ماندن برای معرفی هواپیماهای جدید، پیشرفت‌های کوتاه مدت را در برنامه خود قرار داده است.

در همین حال، پیشرفت‌ها در سیستم‌های تولید و توزیع نیروی برق، پیل‌های سوختی و سیستم‌های پیشرانه الکتریکی نویدبخش کاهش اثرات زیست‌محیطی هوانوردی است.